Het verhaal van Aaf Brandt Corstius

We zaten in Thailand bij restaurant Taraporn, een rare naam voor een restaurant, maar het was er erg fijn. We zaten er haast elke avond, want er waren niet zoveel andere restaurants op het eiland waar we logeerden. En Taraporn lag op steigers in zee. En je kon er gefrituurde Snickers eten.

Dat van die zee vond ik erg aantrekkelijk, en dat van die gefrituurde Snickers sprak mijn vriend wel aan.

Dus we zaten er goed, op de lage Thaise kussentjes, waarop we na enige tijd de handigste zithouding hadden uitgevonden, tussen andere toeristen aan lage tafeltjes.

Op een avond voerden we het gesprek. Het gesprek over kinderen. Wanneer zouden we dat eens gaan – ja, hoe noem je dat? – proberen. Ik hoopte snel. Mijn vriend stemde in. Ik keek naar boven, naar de Thaise sterrenhemel, en was heel gelukkig.

Thailand was fijn, maar de gedachte aan het kind dat er hopelijk zou komen, was nog fijner.

Benjamin werd geboren in de winter. Hij kreeg van iedereen doeken cadeau, en dekentjes en dubbel gevoerde handdoeken met kapuchons eraan, om hem lekker warm te houden. Hij zag er lief uit als hij ingezwachteld, met alleen zijn hoofdje nog in zicht, in de wieg lag. Ik maakte mezelf wijs dat hij dat ook heerlijk vond. In ieder geval keek hij er erg sereen bij.

En nu komt het broertje of zusje van Benjamin. Allemaal door dat ene gesprek in restaurant Taraporn in Thailand. Voor het broertje of zusje ligt nu deze omslagdoek klaar, waar hij of zij helemaal in gerold kan worden, lekker warm, want hij of zij komt ook in de winter.

En dan is een warme Thaise omslagdoek wel erg fijn.

En de gedachte dat door het kopen van zo'n doek vijf Thaise vrouwen die deze doeken al jaren maken, geld verdienen en hun kinderen naar school kunnen laten gaan, en niet alleen hun kinderen, maar nog tweehonderd kinderen die in de buurt wonen.

Dat soort dingen ga je belangrijk vinden als je kinderen krijgt, of als je kinderen van vrienden en familie geboren ziet worden. Dat kun je soft noemen, maar ook: logisch.

Aaf Brandt Corstius

       

Foto: Keke Keukelaar