Het verhaal van Frédérique Spigt

Het heeft de hele vakantie onder in mijn tas gezeten. Met al de kleding die ik niet gedragen heb omdat ik praktisch de hele vakantie, zoals altijd, hetzelfde aan heb gehad. Thuis bij het uitpakken vond ik het daar, nog helemaal nieuw. Als een kind zo blij was ik toen ik het weer zag en ik gewoon vergeten was dat het bestond. Ik wilde het opbergen maar wist zo gauw geen plek.

Nu ligt het op de tafel in de tuin. Vogels poepen er op en die hebben van de vlier gegeten waardoor ze pimpelpaarse poepjes poepen. Voorheen maakten die poepjes vlekken op tafel die er niet goed uitgingen. Nu gaat dat heel makkelijk. Soms zie ik ze niet eens, de paarse vogelpoepvlekjes omdat ze helemaal niet misstaan in het dessin. Het is overal geweest, in België, Frankrijk, Spanje en Portugal, opnieuw in Nederland en niet te vergeten in Vietnam, daar waar het gemaakt is, met veel liefde en toewijding.

Dat zie ik nu elke morgen als ik ontbijt (dat doe ik als het even kan in de tuin) en aan de tafel zit met mijn bereisde tafelkleed van Return to Sender.