Het verhaal van Jan Mulder

Kinderkrukje uit Sri Lanka

Ik kies voor het kinderkrukje uit Sri Lanka omdat het veel meer dan een kinderkrukje is. Laat ik met u teruggaan naar mijn eerste kinderkrukje. Het was een driepoter en stond in de studio van de fotograaf. Ja jongens en meisjes, ons gezin kon zich in de die dagen geen fototoestel veroorloven; ik heb dan ook slechts één foto uit mijn vroegste jeugd: die op het kinderkrukje van voornoemde beroepsfotograaf.

De man – hij had een hoed met een pauwenveer op - gaf me een kleine kruiwagen in de handen en zette me in een Tiroler berglandschap. Ik droeg een korte broek met vaste schouderbandjes en een verbindend middenstukje over de borst. Heet dat 'tuigje'? Als ik me het goed herinner kon moeder op mijn rug een touw aan mijn tuigje bevestigen en met me door een drukke winkelstraat wandelen zonder dat ze me kwijtraakte. Vandaag de dag zou de kinderbescherming daar tegen in opstand komen, denk ik.

Kinderkrukjes uit Nederland of Duitsland zijn kinderkrukjes zonder meer, dat uit Sri Lanka roept een wereld op. Het is fraai beschilderd en doet me denken aan de theatershow die ik met Bart Chabot en Remco Campert doe. De rode draad in de voorstelling is een bijzettafeltje dat de heer Campert bij firma Interzit heeft gekocht en als twee druppels water op het kinderkrukje uit Sri Lanka lijkt. Schitterend ding. Het wordt alleen nooit geleverd.

Campert wordt op den duur hartstikke gek van Interzit. Hij wil gaan procederen. Interzit op zijn beurt dreigt vier jongens van de sportschool naar hem toe te sturen als hij niet vooraf betaalt. En ondertussen staat op de plek waar Campert het bijzettafeltje had gedacht neer te zetten niets, zodat het daar een troep wordt: broodkruimels, koffievlekken, wegrottende kranten. Dat krijg je ervan als je geen bijzettafeltje hebt. Hoe het afloopt verklap ik niet. We staan tot 31 mei in de theaters. Laatste voorstelling in De Kleine Komedie te Amsterdam.

Jammer dat het kinderkrukje uit Sri Lanka nu pas in mijn leven is gekomen. Het had mooi als bijzettafeltje op het toneel kunnen staan. (Zou een kinderkrukje graag bijzettafeltje zijn? Of vindt het dat juist een degradatie?)

Ik heb geen kinderkrukje meer nodig in het huis. U begrijpt het waar de columnist naartoe wil. Naar het einde van zijn stukje.

Ik koop het kinderkrukje uit Sri Lanka en schenk het aan Katja.

Jan Mulder, 13 april 2010

       

Jan Mulder met het krukje uit Sri Lanka