Het verhaal van Rob Kamphues

Ik denk er eigenlijk nooit zo over na of de kleren waar ik in loop, de schoenen die ik draag, de bal waar mijn kinderen mee voetballen, of dat allemaal wel zuivere handel is. Ik neem het gewoon aan. We zijn toch allemaal fatsoenlijk, hier in Nederland?

Vandaag sprak ik een taxichauffeur die jarenlang in de kledingindustrie in het Verre Oosten had gezeten.
'Nooit kinderarbeid tegengekomen?', vraag ik zo onschuldig mogelijk. 'Vast wel, maar je verzint een smoes voor jezelf om het niet te hoeven zien.' Zo, ik was meteen wakker, dat begrijp je. Want wat voor smoes moet dat dan wel niet zijn?
'Het gaat allemaal zo subtiel joh. Ik kwam in een fabriek in India en daar wonen hele families in de fabriek. Vader werkt er, moeder werkt er en de kinderen wonen er ook. Dan kom je bij zo'n hal en dan zit daar zo'n moeder buiten op de grond nog losse draden van hemden af te trekken. En haar kinderen zitten bij haar en helpen een beetje. Ja, het is zo makkelijk om tegen jezelf te zeggen; ze zitten niet achter de machine, het zal dus wel meevallen.'

Vanavond slaap ik voor het eerst onder een dekbed waarvan ik zeker weet dat het niet door kinderhanden is gemaakt. Het is afkomstig uit China, geïmporteerd door 'return to sender', een geweldig initiatief van Katja Schuurman. En gewoon verkrijgbaar bij de HEMA.
Ik lig er onder terwij ik dit schrijf. Het ligt nu al lekkerder dan al die andere dekbedden, omdat ik zeker weet dat het 'zuivere koffie' is. Wat zal ik lekker slapen vannacht.

       

Het dekbedovertrek in gebruik